پسرم، خودتی!

1023.jpgبنده حقیر متفکر، محقق، پژوهشگر، نویسنده، مترجم، منتقد، شاعر و خلاصه در عرصه ادبیات همه‌کاره هستم. اگر از اسم و شهرتم بپرسید، باید بگویم که فرهود. ع. ضمادکل هستم و اینکه چرا چنین نام مستعاری برای خودم انتخاب کرده‌ام، بماند برای آینده‌ای نه چندان دور. در اینجا بنا داشتم در باب عالم ادبیات و آنچه در آن می‌گذرد بنویسم که البته آن را هم موکول کردم به کمی بعدتر از آینده‌ای نه چندان دور. خلاصه بهتر دیدم مراحل رشد و ترقی خودم را برای‌تان بنویسم. بنویسم که چطور شد به یکباره من، هم متفکر، هم محقق، هم پژوهشگر، هم نویسنده ، هم مترجم، هم منتقد، هم شاعر و هم در عرصه ادبیات همه‌کاره شدم.

داستان برمی‌گردد به دوران خردسالی من. آن سالهای دور که نه اینترنت بود و نه حتی لُپ‌لُپ. روزی از روزهای تابستان من و دوستانم مشغول شنا در جوی آب مقابل در منزل‌مان بودیم و گرمای تابستان را با خنکای آب از خود دور می‌کردیم. در این اثنا بود که یکی از دوستان پیشنهاد کرد با یکدیگر مسابقه بگذاریم که چه کسی بیشتر می‌تواند سرش را زیر آب نگه دارد. به شماره سه سرهامان را زیر آب فرو بردیم. ده، بیست، سی ثانیه که گذشت دیگر نفسم تمام شد...

در این لحظه، اولین بارقه های شکوفایی فکری نمایان شد. میانه دو راه مانده بودم. بودن یا نبودن؟ مسئله آن بود که من داشتم خفه می‌شدم. اما باید یکی را انتخاب می‌کردم. مرگ با عزت یا زندگی با ذلت. باید کدام را انتخاب می‌کردم؟ باید تا انتهای راه می‌ماندم حتی اگر به قیمت جانم تمام می‌شد ولی در هر مجلسی که می‌نشستند از قهرمان بودنم و پیروزی ام یاد می‌شد. و شاید هم مرگ قهرمانانه من تا قرنها و شاید تا هزاره‌های بعد در هاله‌ای از ابهام باقی می‌ماند. یا باید سرم را زودتر از همه بیرون می‌آوردم و یک عمر سنگینی نگاه‌های تحقیرآمیزِ آمیخته به تنفرِ در و همسایه و همسالانم را تحمل می‌کردم. تصور کنید که حتی بقالی سر کوچه هم نخواهد به شما یخمک بدهد و شما را یهودای عصر حاضر خطاب کنند و متهمتان کنند به خیانت به خدایان آبها، پوزوییدون. واقعا باید چه می‌کردم؟ شما بودید چه می‌کردید؟

در همین اندیشه‌ها بودم، ولی یادم نمی‌آید کدام را انتخاب کردم؟ فقط یادم هست با بوی تند پیاز به خود آمدم و از گرمای نفس مردی که شش‌هایم را مثل بادکنک باد می‌زد، هوشیار شدم. سبیلهای بلندش مانند سوزن وارد پوستم می‌شد. در اثنای آمیزش تمامی سلولهای تنفسی‌ام با مولکولهای پیاز، دوباره آن افکار به سراغم آمد. من دیگر قهرمان شده بودم. من دیگر محبوب دلهای همه بودم. از فردا پسران تصاویرم را بر روی سینه‌هاشان خالکوبی خواهند کرد و دختران عکس یک متر در دو متر مرا در اتاقهاشان نصب خواهند نمود. در این افکار غوطه‌ور بودم که سیلی محکمی خورد به گوشم. چشمم کمی سیاهی می‌رفت. چند بار پلک زدم و بالاخره توانستم ضارب را ببینم. ضارب کسی نبود جز مادرم. مادر گفت: «خجالت نمی‌کشی؟ تو این سن به فکر دخترایی؟» مادر همیشه خدا ذهنم را می‌خواند و این مرا کفری می‌کرد. مادر گفت: «غلط می‌کنی کفری می‌شی. نیم وجب بچه دُم در آورده واسه من.»

این اولین قدم در راستای نویسنده شدنم بود. البته به شرحی که پیشتر رفت، دیگر متفکر شده بودم. حال باید نویسنده می‌شدم. سیلی مادرم باعث شد تا با او به مدت زمان سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه قهر کنم. این قهر سرمنشأ تمام ترقیات آتیه من بود. امروزه نیز به وضوح می‌توان دید که قهر از مادر، بزرگترین عامل شکوفایی هنری و ادبی انسانهاست و عیاری است برای تشخیص هنرمند از غیر. علی‌الخصوص در عالم موسیقی و سینما.

در آن سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه من تصمیمم را گرفتم. من باید تفکراتم را به جهانیان عرضه می‌کردم و آنها را از ذهنیات ناب چون گوهر خود آگاه می‌ساختم. من باید می‌نوشتم. من باید می نوشتم که در چه دوراهی عجیبی گیر کرده بودم. و آن لحظه که تسلیم شدم همه‌چیز را یافتم. به جرأت می‌توانم بگویم که «کی‌یر کیگارد» هم این مفهوم را آن‌طور که من لمس کردم، نفهمیده است. من در جوی آب دم در خانه‌مان، جواب مسئله را یافتم. البته باید بگویم که من به اندازه ارشمیدس بی‌حیا نبودم و یک فقره مایو پایم بود. ولی من یافته بودم.

البته در آن سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه نتوانستم چیزی بنویسم، ولی جرقه‌ها در همان سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه خورد و دودمانم را به باد داد.

مادر بعد از سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه به اتاقم آمد که مثلا از دلم در بیاورد و من به سرعت رفتم توی تختخوابم. مادرم آمد و نشست کنارم و سرم را نوازش کرد و کلی قربان صدقه‌ام رفت. من در همان سن شش سالگی هم متوجه شدم که این لی‌لی به لالای بیهوده گذاشتن، استعداد مرا کور خواهد کرد ولی تحمل کردم. مادر ماجرا را از من جویا شد و من همه را با تمام تفکراتم برایش گفتم. اما او مرا باور نکرد. او متفکر و نویسنده سالهای آتیه را نشناخت. او ندانسته با قهر سه ساعت و چهل و شش دقیقه و 34 ثانیه‌ای نویسنده شهیری را به اعصار آینده تحویل داده بود. وقتی کل ماجرا را مو به مو تعریف کردم، مانند فیلمهای آمریکایی پتویم را رویم کشید و پیشانی‌ام را بوسید و شب به خیری گفت و چراغ را خاموش کرد. در لحظه‌ای که از در خارج می‌شد، چیزی گفت که چهار ستون بدنم را لرزاند و آن لحظه را در تاریخ ثبت کرد. گفت: «پسرم، خودتی.»

فرهود. ع. ضمادکل

حامد تأملی

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
کپچا تصویری
کارکترهایی که در تصویر نمایش داده میشوند را وارد کنید